Blog

Het zeer actieve en bedrijvige vrouwtje (29 augustus 1923 – 1 februari 1990) van dokter Vanspeybrouck is plots ziek geworden: kanker.  De dokter verkocht zijn luxe huis in de Statiestraat (van de familie Depuydt …) en zijn praktijk aan zijn opvolger, dokter Beele, en ging in een huis wonen in de Callewaertlaan.  Daar is Maria thuis gestorven.

We hebben ze nog eenmaal bezocht.

Ze hadden een kindje verloren ten tijde van onze Wim.  En hij kreeg geen opvolger voor zijn ambt: zijn kinderen konden de studies niet aan.

Ze heeft veel mooie jaren in Lichtervelde beleefd, hard werkend, zonder de allures van de vroegere doktersechtgenoten …

“Maria van Clemence[1]” (6 juli 1895 – 13 maart 1990) heeft nog jaren na het overlijden van haar man Jerome Van Coppenolle over de kruidenierswinkel geregeerd, die paalde aan het gemeentehuis in de Torhoutstraat.  En ook over haar dochter.

Ze was een markante persoonlijkheid.

Ik ben bij haar in ongenade gevallen omdat haar kleinzoon geen schitterende resultaten bij mij behaalde in de klas.  De geschiedenis heeft mij gelijk gegeven: het was geen student.

Ze heeft de winkel, die eens het middelpunt was van de buurt, zien teloor gaan onder druk van de grootwarenhuizen.

Ik heb haar broer Leo in Torhout gekend, toen ik in de Normaalschool was.  Hij was toen directeur van de Oefenschool en is gestorven toen ik in het derde jaar zat.

---

[1]        Clemence Vanwalleghem was haar schoonmoeder.

Marie-Louise Casselman (23 januari 1892 – 10 november 1987) werd burgemeester na de oorlog ’40 – ’45.

Was eigenlijk niet bekwaam om burgemeester te zijn, maar werd gesteund door De Burgersgilde, omdat ze de weduwe was van burgemeester Eugeen Callewaert die in Buchenwald onthoofd werd.

Ze zei eens dat ik geen politieke man was, en dus onbelangrijk.

Ze is zeer oud geworden: verbleef jaren bij haar dochter, maar is gestorven in een home in Assebroek.

Moeder kocht bij haar binst de oorlog mijn eerste polsuurwerk, om kans te hebben op een interim in de gemeenteschool.

Ze overleefde de spot en de verwijten van De Zwaan…

Er zijn drie vrouwen die hun “mannetje” gestaan hebben in de Lichterveldse politiek: M.L. Casselman (echtgenote van Eugeen Callewaert, leider van De Burgersgilde), Urbanie Iperman (echtgenote van Cleophas Sintobin, leider van De Zwaan) en Julia Schatteman (echtgenote van Maurits Vannieuwenhuyse).

Remi (10 december 1898 – 1 mei 1984) was een struise man, die zich opgewerkt heeft met zijn bedrijf van landbouwmachines.

Principieel Katholiek en Vlaams: voorzitter van de V.O.S.

Toen ik bij hem aan huis ging, trof mij de schraalheid van het interieur aan versieringen of meubels.

Kwam in conflict met de N.S.B.

We hadden wel meer contact met zijn nakomelingen: Marie-Madeleine en Rafael, die een tijdlang onze buren waren.  Maar stilaan ging die relatie teloor, omdat zij … tot een hogere stand opklommen, eigenlijk door de verdiensten van Hubert Gelaude.

Kleinzoon Remi, die de zaak heden ten dage runt, rijdt nog elk jaar met zijn jeep in de kruisprocessie of op goede vrijdag.

Pater van Scheut.

Met de familie Fiems zijn wij altijd min of meer bevriend gewest: het zijn gelovige, betrouwbare mensen.

Pater Fiems (14 oktober 1925 – 22 mei 1988) kwam, telkens hij in verlof was, bij ons op bezoek en kreeg dan wat voor de missies.

Pater Fiems bleef het type van de eenvoudige boer, zonder intellectuele ambities, die ginder ver voor een handvol verspreide kristenen, met een klein kerkje, hetzelfde niveau had als hier de pastoor van Gijzelbrechtegem of Gijverinkhove.  Zonder grote ambities, zonder merkbare resultaten of vooruitgang.

Hij was ook niet gewenst in Lichtervelde door deken Leroy: hij had geen voornaam voorkomen.  In tegenstelling tot pater Loyson.  Maar wat O.L. Heer van dat alles dacht is een mysterie.

Hij had in zijn latere jaren hier in het moederland wel een functie willen aanvaarden, maar kon zich bij de vele voorschriften niet neerleggen.

Hij is teruggegaan naar de missies, waar hij vrij en gewoon kon leven.  En is er plots gestorven: hij was reeds lang in doktershanden.

Een sprankelende geest, een wonderbaar geheugen, een aangename begaafde mens.

Ik kende Michel (27 juni 1905 – 25 december 1987) best als hij aan de overzijde van de straat kwam wonen, in de aanbouw van het huis van zijn zoon.

Het verliep slecht met de bouw van dat huis – en als oude man heeft hij het afgewerkt, niet alleen het timmerwerk, maar ook het dak.

Zijn vrouw(tje) ging dubbeltoe, reklameerde hele dagen, was lastig … en toch, als het gestorven was, had hij geen reden van leven meer.

Hij haalde nog één stunt uit: hij ging op bezoek, met het vliegtuig, naar Amerika bij zijn zuster(s) en de andere familie.  Door Vlaams-gezindheid waren zij uitgeweken.

Hij kon prachtig vertellen over de eerste wereldoorlog en zijn deportatie naar Herentals als kind.

Ik weet niet of hij de teleurgang doorzag van het huwelijk van zijn zoon en of hij daar verdriet in maakte.  Feit is dat hij niet meer wilde leven.

Toen ik bij hem op bezoek was, verborg hij dat en vertelde alleen over de boeken die hij had.

Deze pater van Scheut (18 februari 1917 – 27 augustus 1988), een felle boerenzoon, heeft een avontuurlijk leven achter de rug gehad.

Hij verbleef van ’46 tot ’61 in Zaire en is als gevolg van de toenmalige opstand naar België teruggekomen.

Hoe en waarom hij in Duitsland belandde en waar ergens weet ik niet.  Hij was wel 1200 km verwijderd van Lichtervelde en legde regelmatig die weg af, langs de toen nog eenzame autostraden.  En bracht regelmatig voor mijn broer Jozef scheermessen en ander materiaal mee om te gebruiken in zijn coiffeurswinkel.

Tot hij ziek werd en na korte tijd stierf in Torhout in ’t hospitaal.  Waarschijnlijk was hij toen in het rusthuis van Scheut langs de Bruggesteenweg.

De begrafenisdienst was in Lichtervelde, maar hij ligt begraven in Schilde.

Hij behoort niet tot de veeartsenfamilie Colpaert.

Er was geen schoner koppel oude mensen als Joseph (9 januari 1908 – 23 oktober 1988) en Margaretha: voornaam en toch joviaal, verstandig en vriendelijk.

Ze woonden in een klein huisje in de Kortemarkstraat.  Hij had een sleutelpositie bekleed in de fabriek van Claeys.  Hij zag met lede ogen hoe de fabriek ten onder ging en opgekocht werd door anderen.

Ze beleefden weinig vreugde aan hun kinderen.  Hoe is het mogelijk!

Zijn vrouw heeft hem niet lang overleefd.

Gabriëlle (16 april 1909 – 4 april 1989) was een zeer actieve, hartelijke vrouw, die kon zingen, zingen … mensen toch!

Dochter van een beroemde vrachtrijder, die altijd wilde paarden mende, was ze tussen de paarden en het labeur van bomen slepen uit de bossen opgegroeid, sterk als een man.

Ik heb weinig mensen ontmoet met zoveel energie en zoveel levensmoed.

Ze was jaren lid van de eerste cabaretgroep “Herfstvreugde” van KBG.

En ze vertelde graag hoe ze haar man had leren kennen aan de kust.  Hij passeerde vaak met een triporteur aan het hotel, waar zij de keuken hielp verzorgen.

Gaston (26 november 1903 – 10 juni 1989) had het geluk 60 jaar getrouwd te zijn met Euphemie Olivier.

Zat jarenlang te kijken vóór zijn huis naar de begrafenisstoeten die langs de Hoogstraat de Pastoriestraat introkken.  Tot het zijn beurt was.

Maakte zich berucht door zijn fraude in het duivenspel.  Aangeklaagd bij de KBDB, werd een valstrik gespannen: de duiven van het lokaal Debackere (waar hij speelde) werden tien minuten later gelost dan de duiven van De Drieweg en de coureur Vanlerberghe.  Gaston “constateerde” zijn duiven daardoor tien minuten te vroeg.  En Lichtervelde lachte zich krom.

Hij had ook een kind, een zoontje dat op 12-jarige leeftijd stierf.  En kocht een “plaatsvervanger” achteraf…

Timmerman: werkte op zijn oude dag in de duivenfabriek Haspeslagh.